
''Ey Orphalese halkı, güzellik kendini aynada seyre dalan ebediyettir. Fakat ebediyet de sizsiniz, ayna da.'' -Halil Cibran

Shakespeare, sonnet 18 ile aslında sevdiği kişinin güzelliğini gelecek nesiller boyunca koruyabileceğini anlatıyor.

Vazgeçmek bu kadar kolayken, neden bir şeyleri başarmak gözümüze bu kadar zor geliyor? Biz mi gözümüzde büyütüyoruz?