

Eve, şarkıya ve kalbe dönebilenler; aynada yalnızca yüzünü değil, kendi iskeletini görme cesaretini gösterebilenlerdir.

‘‘Evler... Sırtımızın kamburu evler, cılızlığımızın görkemliği korunakları, yalnızlığımızın kaleleri…’’

Kim bilir belki de bu yolculukta içimizdeki küçük çocukla yollarımız kesişir?